Kahramanmaraş Depremzedeler 3,5 Yıldır Konteynerde Yaşıyor, Hükümet Üstüne Baskı
(Kahramanmaraş) – 6 Şubat depremlerinin üzerinden 3,5 yıl geçmesine rağmen Göksun’un Küçükçamurlu Mahallesi’nde depremzedeler konteynerlerde yaşam mücadelesi veriyor. 80 yaşındaki Hürü Küpeli, merdivenleri kullanmakta zorlandığını dile getirerek, “Merdivene çıkamıyor, inemiyor, dizlerim ağrıyor. Ne yapayım? Ya gelin bizi öldürün ya kurtarın. 3,5 yıl oldu bu rezilliği çekiyorum” dedi. Mahalle sakinleri, yeni evlerini beklerken, konteynerlerin soğuk, sızıntılı çatıları altında kalmakta.
Konteynerlerde yaşamı anlatan 75 yaşındaki Halil Küpeli, “Üç buçuk yıldır bize ev yapacaklar, yapılmadı. Biz konteynerde yaşıyoruz. Geldiler, imza aldılar, yerinde dönüşüm yapacaklardı, vazgeçtiler. Sonra ‘toplu yapacağız’ dediler, yine imza aldılar, yine vazgeçildi” diye avunuyor. Kış aylarında ısınma imkânının yokluğu, “Konteynera soba kuramıyoruz. Ufacık bir elektrikli soba var, o da ısıtmıyor. Zaten konteynerın altı da çöktü. Vallahi şaşırdık” diyerek, kendi zorluklarını dile getiriyor.
Zeynep Kömürcü, “Deprem olalı 3,5 sene oldu bizi ne soran var ne de öldünüz mü, kaldınız mı diyen var. Ben konteynere gidemiyorum, akşam oluyor perişanım. Bizi duysunlar ne olur, hükümetimiz duysun. Artık yeter, vicdan… Fakirim, kimsem yok. Çocuklarım hep kirada, 2-3 tane çocuğum var kirada. Ne yapayım, vallahi rezillikle yaşıyorum. Şu değnekle inip çıkamıyorum. 3,5 sene oldu. Ev istiyorum” diye konuştu. İsmail Akın, “Evimiz gitti, hasar gördü. Evimizi yapacaklardı, yapmadılar. Yerinde dönüşümden vazgeçtik, toplu dönüşüm dediler, ondan da vazgeçtiler. Şu an bizimle gelip ilgilenen, ‘Nasıl yaşıyorsunuz, ne ediyorsunuz?’ diye soran yok” dedi. Akın, 17-18 kişinin benzer durumda olduğunu belirtti ve “Devletin buna bir an önce el atmasını, bizlere bir imkan sağlamasını istiyoruz” diye ekledi.
Nazife Akın da, “Deprem olalı 3,5 sene oldu, her daim geliyorlar, ‘Ev yapacağız, yapacağız’ diyorlar yapmıyorlar. Yapıyorlarsa bir an önce yapsınlar. Biz çok reziliz. Tertemiz bir eve girmek istiyorum” söyledi. Bu sesler, gök gürültüsü gibi Mahalle’de yankılanıyor; vatandaşlar, bağırıyor, çığlık atıyor, umut arıyor.
Konteynerde yaşamak, köşeli ışıklar, çukurlu zemin, paslı çelik duvarlar, kalp hastalığı, bel ağrısı, diz ağrısı… 80 yaşındaki Hürü Küpeli, “Depremden sonra çok yaşlandım. İniş çıkış yapamıyorum. Her çeşit hastalığım var. Bize ev yapılmadı. Ne olur, arkadaş, biz de bir vatandaşız. Bana da yazık” dedi. Konteynerin merdivenlerini kullanamadığını söyleyen Küpeli, “Merdivene çıkamıyorum, inemiyorum, dizlerim ağrıyor. Bel ağrısı var, boyun ağrısı var, kalp hastalığı var. Hep ilaç içiyorum. Ya gelin bizi öldürün ya kurtarın. 3,5 yıl oldu bu rezilliği çekiyorum. Dışarı çıkamıyorum, içeri giremiyorum. Bir konteynerın içerisindeyim. Ne olur bizi kurtarın” diye seslendi.
Sokak, gürültü, kahkaha, ağlama… Bu hikaye, depremzedelerin dertini, bekleyişini, umutlarını anlatıyor. 3,5 yıl boyunca süren bu süreç, halkın dayanaklarını yordu, yıkıcı bir tablo çizdi. Kimse, bu köşelerdeki konteynerlerin içindeki hikayeyi unutmuyor.
Kaynak: Orijinal Haber
